| REWOLUCJI 31
W ramach projektu odbudowy kamienicy zostanie wprowadzone unikatowe dla Łodzi rozwiązanie urbanistyczne – połączenie dwóch wąskich podwórzy, dzięki czemu powstanie przestronny, zielony dziedziniec dostępny wyłącznie dla mieszkańców.
Nowo zaprojektowana przestrzeń zastąpi dotychczasowe, klaustrofobiczne podwórze przyjaznym ogrodem, który będzie sprzyjać codziennemu wypoczynkowi i integracji. Znacząco zwiększy się udział zieleni – powierzchnia przeznaczona na rekreację będzie pięciokrotnie większa niż dotychczas. Zmiana ta pozwoli również na lepszy dostęp światła dziennego do mieszkań oraz do samego dziedzińca, co istotnie poprawi komfort życia mieszkańców.
Działka, na której znajduje się obiekt objęty opracowaniem została wytyczona na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XIX wieku podczas rozbudowy Nowego Miasta (dawna ul. Południowa). Działka stosunkowo długo pozostawała niezabudowana – jeszcze w 1873 roku tzw. plan Micińskiego potwierdza brak jakichkolwiek budynków (choć rzekomo w 1859 roku sprzedawano tą nieruchomość jako zabudowaną). Dopiero w 1891 roku Mojżesz Donchin, ówczesny właściciel nieruchomości, zlecił architektowi Gustawowi Landau Gutentegerowi wykonanie projektu kamienicy frontowej z dwiema oficynami bocznymi. Projekt przewidywał wzniesienie trójkondygnacyjnego budynku frontowego z poddaszem użytkowym oraz czterokondygnacyjnej oficyny wschodniej i dwukondygnacyjnej oficyny południowej. Od strony zachodniej znajdowała się jeszcze krótka oficyna mieszcząca klatkę schodową. Natomiast oficyna południowa była wyraźnie węższa i przeznaczona na ustępy oraz cele gospodarcze i magazynowe. Projekt zrealizowano (z pewnymi zmianami) przed 1897 rokiem, co wynika z tzw. planu Starzyńskiego. Około 1905 r. wzniesiono jeszcze parterowy skład wzdłuż zachodniej granicy działki.
